Runo jest pamięcią lasu. Gromadzi to, co spadło z gałęzi. Pod jego miękką powierzchnią trwa cicha rozmowa i nic nie istnieje tu osobno. Runo to wilgotna ziemia, oddech roślin, wspólny splot, ślady deszczu, ciężar kroków, wzrastanie, rozpad, powrót i początek czegoś nowego. Jako ludzie należymy do tego procesu i do tej opowieści. Jesteśmy chwilowym kształtem nadanym cząsteczkom, które były tu długo przed nami i pozostaną długo po nas.

EKHTO
"Runo" (3:22)
℗ 2026 EKHTO
Premiera: 17 lipca 2026

Autor tekstu: Anita Barton
Kompozytor: Anita Barton, Jakub Iwanejko

„Runo mnie zna, lepiej niż ja siebie sama” – to fragment będący niejako manifestem. Wezwanie, by dbać o naturę, bo ona była, jest i będzie nawet wtedy, gdy przestaniemy istnieć.

Wszyscy jesteśmy podobni

„Runo” to też singel o ludziach. Wspólnych potrzebach, pragnieniach. O pamięci i tęsknocie do korzeni, ludzi i czasów, które powoli zaczynają się zacierać w naszej pamięci.

Nosimy w sobie ten sam rytm przemian, tę samą potrzebę zakorzenienia się w miejscu. Pamięć miejsc, głosy bliskich, zachwyty i straty osiadają w nas warstwami, jak kolejne pory roku osiadają w runie lasu. Powrót do korzeni jest więc nie tyle drogą wstecz, ile zgodą na uczestnictwo w nieustannej przemianie: w fermentacji pamięci, rozpuszczaniu granic i cichym przechodzeniu jednej formy w drugą – mówi Anita Barton.

Runo staje się symboliką tego, na co często nie zwracamy uwagi, a buduje naszą tożsamość. Formą docenienia natury, która pozwala nam pozostawać częścią ekosystemu. Mamy schron, bliskich i przodków, którzy wciąż są w nas obecni, choćby poprzez geny.

EKHTO – towarzysze muzycznej podróży

(EKHTO)

(Karolina Żyłowska, Natalia Żabińska - Zapowiedz ART)

Utwór przypomina, że często uważamy się za kogoś, kto ma największy wpływ na otoczenie. Czujemy się zdolni do panowania nad tym, co dookoła nas. Pola pokrywamy grubą warstwą betonu budując miasta, wycinamy drzewa. Dbamy o interes własny, a nie o to, co już było, zanim pojawiliśmy się na świecie.